• بازدید امروز : 69
  • بازدید این ماه : 10,154
  • بازدید امسال : 58,253
  • کل بازدیدها : 452,994
  • تعداد پست های ارسالی : 81
  • تعداد افراد آنلاین : 3

تبلیغات
نویسنده : امین عزتی تاریخ : 11:40:18 - 1391/3/9 تعداد بازدید : 2050 نظر بدهید (1)

تمام موجودات زنده برای انجام متابولیسم و تهیه انرژی جهت رشد و تولید مثل نیاز به اکسیژن به فرمهای مختلف دارند. واکنشهای هوازی دارای اهمیت خاصی بوده زیرا به اکسیژن آزاد نیاز دارند. تمام گازخای موجود در هوا به مقدارهای مختلف در آب محلولند. نیتروژن و اکسیژن بعلت حلالیت کم در آب مورد توجه می‌باشند. زیرا با آب فعل و انفعال شیمیائی انجام نداده و حلالیت آنها مستقیماً به فشار جزئی آنها بستگی دارد. حلالیت اکسیژن دردرجه حرارتهای مختلف آب متفاوت است. مقدار حلالیت اکسیژن اتمفسر در آب نسبتاً خالص از ۶/۱۴ میلی گرم در لیتر در صفر درجه سانتیگراد تا ۷ میلی گرم در لیتر در ۳۵ درجه سانتیگراد تحت فشار ۱ اتمسفر متفاوت است. اکسیژن به مقدار کم در آب محلول بوده و حلالیت آن با فشار اتمسفر و درجه حرارت متغیر است. کمبود حلالیت اکسیژن در آب یکی از فاکتورهای اصلی است که ظرفیت تصفیه طبیعی آب را کاهش می‌دهد. لذا تصفیه فاضلابها قبل از ورود به رودخانه‌ها ضروری می‌گردد. اکسیژن محلول رودخانه‌ها نیز می‌توان آلودگی آنها را کنترل نمود. اکسیژن فاکتور مهمی در ایجاد خورندگی آهن و فولاد بخصوص در سیستمهای توزیع آب و بویلرها می‌باشد. لذا تعیین مقدار اکسیژن محلول برای کنترل خورندگی آب به کار می‌رود.

اساس روش اندازه‌گیری

معمولی‌ترین روش تعیین اکسیژن محلول بر اساس آزاد کردن ید توسط اکسیژن محلول می‌باشد. ید آزاد شده عموماً توسط یک محلول احیاءکننده مانند تیوسولفات سدیم اندازه‌گیری می‌شود. چسب نشاسته خاتمه عمل را نشان می‌دهد. نشاسته ید آزاد شده را جذب نموده و رنگ آبی ایجاد می‌کند و هنگامیکه تمامی ید احیاء گردید محلول بی رنگ می‌شود.

روش و ینکلر یا یدومتری روش استانداردی برای تعیین اکسیژن محلول می‌باشد. این روش بر اساس اکسیداسیون Mn2+ به ظرفیت بالاتر (Mn4+) در محیط قلیائی توسط اکسیژن می‌باشد. منگنز با ظرفیت چهار یون ید را در محیط اسیدی به ید آزاد اکسیده می‌کند و مقدار ید آزاد شده که برابر با اکسیژن محلول می‌باشد توسط تیتزاسیون با تیوسولفات استاندارد اندازه‌‌گیری می‌شود.

در این روش وجود بعضی از مواد مانند نیتویتها و آهن سه ظرفیتی قابلیت اکسیدکنندگی- I را به I2 دارند. و نتیجه آزمایش را زیاد نشان می‌دهد. و بر عکس مواد احیاء کننده مانند S2 So ید را احیاء کرده و به  I-   تبدیل می‌کنند. و نتیجه آزمایش را کمتر از حد واقعی نشان می‌دهد. بنابراین روش تصحیح نشده چنانکه اکسیژن در محیط وجود نداشته باشد با افزایش سولفات منگنز و معرف یدور قلیائی (NaOH, KI) رسوب سفید رنگ Mn(OH)2 تشکیل می‌گردد.

رسوب سفید رنگ

اگر در محیط اکسیژن موجود باشد مقداری از Mn2+  به ظرفیت بالاتر اکسیده شده و رسوب قهوه‌ای رنگ2MnO ظاهر می‌گردد.

رسوب قهوه‌ای رنگ

اکسیداسیون Mn2+ به 2MnO  به آهستگی انجام می‌گیرد بدین منظور محلول تکان داده می‌شود تا تمام اکسیژن محلول به صورت ترکیب درآید. حرکت دادن محلول برای مدت حداقل ۲۰ ثانیه لازم است در صورتیکه آب مورد آزمایش شور باشد زمان تماس بایستی به مراتب طولانی‌تر باشد. پس از حرکت دادن، نمونه را برای ترکیب کامل اکسیژن در جائی ساکن گذاشته و پس از مدتی به آن اسید سولفوریک اضافه می‌کنند. در محیط اسیدی 2MnO یون I-  را اکسید کرده و ید آزاد می‌کند. برای انجام واکنش بطور کامل بایستی درب بطری را بست و برای حداقل ۱۰ ثانیه آن را حرکت داد تا ید به طور یکسان در تمام محلول پخش گردد. ید حاصله را با تیوسولفات سدیم استاندارد تیتر می‌کنند.
همانطور که اشاره شد یون نیتریت یکی از مواد مزاحم در تعیین اکسیژن محلول مب‌باشد. یون نیتریت
Mn2+ را اکسیده نمی‌کند ولی ‌ I-را در محیط اسیدی به I2  اکسید می‌نماید. لذا اگر نیتریت در محیط وجود داشته باشد تشخیص نقطه پایانی مشکل خواهد بود. زیرا به محض اینکه رنگ آبی معرف نشاسته و ید محو می‌گردد نیتریتها مقداری از - I را به I2  اکسید کرده و رنگ آبی دوباره ظاهر می‌گردد. برای حذف دخالت نیتریتها  از آزید سدیم استفاده می‌شود.

شرح کار

به نمونه مورد آزمایش که در بطری ۳۰۰  میلی لیتری  جمع‌آوری شده مقدار ۱ میلی لیتر محلول سولفات منگنز و ۱ میلی لیتر معرف یدور و آزید قلیائی اضافه می کنیم. سپس درب بطری را با دقت بسته چندین بار آن را تکان داده تا رسوب هیدروکسید منگنز ظاهر گردد. بعد از ته‌نشین شدن رسوب مقدار ۱ میلی لیتر اسید سولفوریک غلیظ به آن افزوده و آن را مخلوط می کنیم تا رسوب بطور کامل حل شود، ١٠٠ میلی لیتر از محلول فوق را توسط بالن ژوژه جدا کرده و مابقی را با تیوسولفات  N ۰۲۵/۰ تا رنگ زرد کم رنگ تیتر می کنیم. سپس چند قطره چسب نشاسته به آن افزوده و تیتراسیون را تا بی رنگ شدن محلول ادامه می دهیم. حجم تیوسولفات مصرفی را یادداشت می کنیم و با استفاده از معادله‌های واکنش مقدار اکسیژن محلول نمونه را بر حسب میلی گرم در لیتر محاسبه کنید می کنیم.

واکنشهای انجام شده به شرح ذیل می باشد:

MnSO4 + 2OH- --> Mn(OH)2 + Na2SO4

2Mn(OH)2 + O2 à 2MnO2 + 2H2O

MnO2 + 2NaI + H2SO4 à MnSO4 + I2 + 2NaOH

Na2S2O3 + I2 à Na2S4O6 + 2I-

فرمول محاسبه اکسیژن محلول در آب

DO=(V Na2S2O3)(0.025)(8)(1000) / Vsample



پست های مشابه
نرخ سکّه و طلاوب سایت شهاب حسینیبرنامه نویسی حرفه ای PHPدروس تخصصی فوق لیسانس مهندسی نرم افزاردنیای مد و لباسپکیج تصفیه فاضلاب

چربی گیر چربگیر چربی گیر فایبرگلاس نصب و راه اندازی انواع چربی گیر آشپزخانه چربی گیر رستورانچربی گیر